Sadece Susarak Özlüyorum Seni

Kader kentinin çıkmaz sokaklarında,

Hüzün bakışlarının sürgünündeyim yar.

Gün batımımdır gözlerindeki hüzün.

Bakma öyle,

ruhum çıkmaz sabaha.

Gözündeki hüzünden öpüyorum seni

kıyametimden...

Yüzünü görmeden,

kokunu içime çekmeden,

Varlığının sıcaklığı içimde ama,

Tenin tenimi yakmadan,

Aramızdaki mesafelere inat

Sonunu düşünmeden

Yüreğimin isyanına aldırmadan,

Anlatacak o kadar çok şey varken, ben

Sadece susarak özlüyorum seni.

Fırtınılar kopup,

özleminle savaşsa da yüreğim,

Gözlerine her baktığımda,

Yenik düşse de sevdana,

Aşk'a inancı kalmamış kalbimle, ben

Ben sadece susarak özlüyorum seni...

Ama'ları, ve keşkeleri düşünmeden

Ayaz şehrin gecelerine inat,

İstanbulun en kalabalık caddelerinde

Yalnız yüreğimle...

Sadece susarak özlüyorum seni...

Değmese de ellerin ellerime

Bilirim ki, yüreğin değdi yüreğime,

Ve bir yağmur ertesi.

Gökkuşağının renkleriyle çıkageldin.

Gündüzlerime gün ışığı,

Gecelerime ay parçası oldun.

Sen benim yaşayamadıklarım.

Sen hissedebildiğim kadar yakınım.

Bunaldığımda nefesim.

Haykırmak istediğimde fısıldadığımsın.

Çünkü sen hiç olmasan bile,

Tüm kalabalıklar içindeki

en yalnız halim gibisin.

Ne desem eksik, ne desem yarım kalır.

Nasıl bir tahribatsin ki

seni yazınca devriliyor cümleler.

Ve ben yinede...

Vazgeçmeden...

Sabırla...

Sadece,

Susarak özlüyorum seni...