Sadelik

İnsanım, sanırım. Ne yapacağım?

Kendimi yeterince tanıyor muyum?

Baş başayım akıp giden hayatla;

sahi, hayatı da tanıyor muyum?

Hayat bir güzel, bir korkunç,

ben bir durgun, bir coşkun.

Günler gülümser, geceler ağırlaşır;

sabırsız uykulardan doğar yeni bir gün...

Yürüyecek bir yol,

yanımda yürüyecek bir yoldaş arıyorum.

Niyetim hep insan kalmak, iyi olmak;

günahkâr bir nankör olacağıma

sade bir adam olmak istiyorum.

Elimdekilerle yetinmek,

hem de hayata tutkuyla bağlanmak;

sevmeyi, sevilmeyi öğrenmek...

Büyümek için belki de

iyilik kadar kötülüğü de tatmam gerek.

Kaçsam da elbet bulacak beni,

elbet boyun eğeceğim yasa, hüzne.

Yine de tek isteğim:

sarsılmaz bir yol,

koşulsuz bir sevgi...

O yolda yürümek:

kendimi severek, kabullenerek,

doğruyu yanlışı bilerek,

zamanı bükerek.