Şah Ölür İt Kalır

/Meydan olduğun yerdir

Yiğit kimse çağır,

Hakka haksızlığı seyrediş

İnsan olana ağır./

Şimdi sen

Aşka mı aşksızlığa mı düştü gözyaşların?

Bilemeden ,

Yüreğini asıp eylülün soluğuna

Savrulup giderken,

Solgun bir yakamoz gözlerinde,

Gazel gazel

Yitik bir vurgunun acısı şahlanır,

Satır satır ağlarsın

Okudukça aşk seni.

Bense hasatsız Ekimlere,

Katarsız göçlere düştüm,

Teke tek yengilerden geçtim,

Haykırışları susa biçen,

Ömrü yudum yudum içen,

Suratına tükürsem de gülüp geçen

Zamana inat

Sıyrılıp geldim çığlık çığlık!..

Yemin olsun aşkı hiç incitmeden,

Sevdalımı hiç güldürmeden.

Karakış/tan mıdır bilmem

Doğduğum günden beri

Haykıra haykıra ille onur,

İlle kavga derken

Uslanmaz bir yalnızlık devrilir

Dünümden yarınlarıma,

İlişir haylaz umutlar

Ak saçıma sakalıma.

Kendime firar ettim tüm bensizliklerden.

Alışamadım,

Bıktım yüzsüz taifelerin

Yüz görümlüğü niyetine

Ömrümü haraç-mezat satışlara sürmesine;

Bir dal cigara,

Bir de sen kal kadın!

Yeter artık bunca kahır!..

Yüreğimden ve ömründen ödediğim

Olmayan borca eklediğim son satır

Sen olursan, dayanamam!

Bak şu göğe;

Çağları devirdi de güneş

Bir beni gecelerden alıp koynunda saklayamadı.

Aldığım nefese haraç kesti tüm öykünme aşklar,

Saklı yalanını gerçek bilenler

Şimdi ardımdan hasat bilerler, yağmura küfür,

İklimlerinde simsiyah gök kaçağı bir yalnızlığa...

Pür telaş hayatın ortasına sorgusuz düşmüşüm,

Sevda bellemişim ilk bellediğimde

Her çocuk kadar aç, oyun, sevgi , ana üşümüşüm.

Kurban lafından ilk nefretimde

Kurbandı karagözlü kuzum.

Büyüktü herkes, gücüm yetmedi,

Kurumadı yaram,

Eksilmedi yaramda tuzum.

Tenhalığını anladım hayatın

Ve ilk başımı dikip dik dik baktığımda

Hiç suratını tanımadığım adamların

Küfrünü yedim çocukluğuma

Kimdensin? Sorusuna karşılık verdiğim

Kızıl isyan cevapla;

Küfretmeyi de bilirim bu yüzden...

Hani yiğitlik serde gerek,

Kaçmam bilirsin,

Hani merttir bu yürek

İtleşmez, leş yemez.

Gel gör ki

Beni hep sırtımdan vurdular,

Hiç bilemedim yüzlerini.

Hani dayanamam bilirsin,

Bir sızıya sızlar giderim

Gelmişine geçmişine sızlatanın.

Yıkılmam ya yalnızlıktan,

Can derim, gülerim,

Gülmezler suratıma.

Borcum yok bu hayata,

Alacaklıyım;

Kimseden değil kadın,

Alacaklarım hep kendimden,

Aha da şu ömür dediğim illetten.

Uy deme bana!

Uymuyor üzerime biçilen kalıplar

Ve uyutmuyor insanca yaşamaya çalışanların

Üzerinden kan içilen pazarlıklar.

Piç bük/ey bir anlam yüklü kimi görsem,

İçlerinde koca bir kimsesizlik

Var olma telaşında yitiriyorlar.

Yitiyorlar ne kelime

Yüreğime kör kurşun batıyorlar.

Dillerindeki sevdanın anlamını

Yürekte süzmemiş,

Dostluğun değerini beyinde tartmamış

Kuru sıkı atıyorlar.

Hani kadın sevdiğim söz;

'İnsan insanın aynasıdır.'

Şimdi aynalar ışıksız, yüzsüz;

Yansıyan ben miyim?

Yoksa aynalar mı kırık?

Ya da en iyi ihtimal

Söz güzel ama yalan şimdi...

Ya da yinemi yanıldım,

Sürerken yüzüme her günün şafağında

Umudu güneş bilerek,

Her doğanı merhabalayıp her öleni ağıtlayarak,

Hayatın rengini gözlerimden

-Ne renk bilmeden-

Gökkuşağıdır ardı diyerek,

Her çağırdıkları kuraklığa ,

Her düştükleri çöle yağarak;

Yine mi yanıldım, yine mi?

Ben fazla çocuk kaldım kadın,

Fazla yanık sesim,

Haylaz yönüm çoktur bilirsin.

Yinede elimde değil, kızamadım,

Doya doya ağlayamadım,

Bir kez olsun kendime

Yar/anamadım.

Yokluğun muyum, yokluğum musun? anlatmıyor

Son sabahçı kahvesi,

Bu şehre küs.

Ben ve o sırtımızı hayata,

Yüzümüzü geceye gömmüşüz.

Benden keş olmaz bilirsin, iki tek;

Oda hep başkalarının acısı.

"Hep o başkalarının acısı, neden?" diye sorma;

Yürek diye soluma çakılı bu kahpe,

Beyin diye tasıma doldurulan bu puşt

Böyle buyurdu.

Gerisi et ve kan;

Onlara muhbir, bilgi yetiştiren kapı köpeği...

Hangi yaprak vazgeçer dalından,

Dal yapraktan geçmeyince?

Hangi ölüm seve sevedir?

Hangi ayrılık aşkı çoğaltır?

Hangi emek beş para etmez?

Hangi gecedir ki benden gitmez?

Uzatmadan

Bir cigara yak,

Uzat

Çekeyim ömrü dudak dudak .

Zaman aya kumpasta

Kendi katlini yakamozlar,

Ufuk güneşi omuzlarında ateşe verdi-verir,

Çıldırmanın tan ölümcül vaktidir.

Aşıklar can telaşında,

Nefes nefese

Candan öte y/akamazlar.

Ölüm titrek, korkak gezer bu şehri,

Kevgirlenir bulutlar kahırlanıp dağlara

Şafak süzerler yüzümün esmer şakağına.

Sarı bir çağ p/atlar gözler/imden ,

c/isim c/isim deşifreleşir tüm acılar,

Hüznü yüreğimde kezzaplı

Vatansız bir kaçak sürülür sınır boylarına.

Artık hiç bir umuda bel ,

Hiçbir soysuza el bağlamam.

Siyahi bir aşkın son geçişidir sokaklarımızdan,

Hayfa kadar kurban besler koynunda

Kapital bir berdel ağası;

Çiğnenir kaldırımlar,

Kaldırımlarda adımlar ölür,

Adımlarda adamlar...

Kandır kalır,

Alır yerini yaşamda yeni dramlar,

Kaldırır kaldırımdan adam cesedini gölgeler;

Şehir utanır!..

Tanıktır, tanır gece karası

İki yürek arası

Vurulur ,

Hüzün bitmez çıkmazında

Mattadır piyon şaha;

Şah ölür it kalır...

Böyledir bu düzen diyerek

Al/kışa keserler eğilmez başımı,

Tüm isyanların ele başlarına yataklıktadır umut;

Bir dal cigara dudağımda

Al kadın,

Çek derin derin ciğerine ciğerimi...

İşte bu yüzden

Kendime firar ettim,

Beceremezsem beklersin bilirim.

Bir dal cigara,

Birde sen kaldın kadın

Benden bana geriye.

Şikayet sanma,

Hiç hesapta yokken

Kahırlanıp yanma.

Öyle kendi kendime çatışma,

Biraz atışma,

Az da alışma.

-acı ama-

Sür sevdamı bağrına

Ağlama!..

Bu hayattan geriye

Sevginin harcına hile katmayan

Bir sen kaldın kadın,

Bir de zehri ciğerime bul/aşık cıgara.

Ya sevdanı sevdama kat,

Ya da bu beş para etmez ciğeri

Pare pare yare eyle, kaldır at.

Şimdi

Devre mülk bir tetikçinin ağlayışıdır yüzüme gülüşler,

Hangi kent, hangi teke teklik olursa olsun,

Yol gözler, en çok sen kadar hasrettir bana ölüm!..

"Hangimizi çok sevdin?" diye sorma

Ölümü nefretimden çok, seni ölüme yakıştıramadım,

Hayat sevdim.

Haydi yüreğim ve beynim musallaya tanıklık etmeden

Bırak ellerimi,

Bilmediğin kadar sen yaşar, sen ölürüm!..

/İş tekil gelmek değil dünyaya

İş ki çoğul gitmek.../