Şair An'ı'm

Kirli pencereleri buğulandırıp

adının baş harfini kondurduğum yerdeyim

Alabildiğine çınar ağacı senfonisi

Dalların arasında enfes bir melodi

Arnavut kaldırımlı taş sokakta,

kırmızı taşlara basmama derdindeyim.

Sonbahar yapraklarıyla yaptığın tacımı taktım

Parmağımda papatyalardan bir yüzük

Batı Rüzgârı'nı duvağım yaptım

Yıldızlardan hazırlanmış şenlik kemerinden geçip

yolun sonundaki mermer abideye adım attım.

Omuzlarımda günah melekleri

Kafamın üzerinde ilham perileri

Aklını yitirmiş bir akşamüstünün şahitliğinde

Seni tekrar göreceğim gün için gök kubbeye dualar attım.

Narin bir vals eşliğinde seğiren geceyi üzerime çekip

Dalgaların beğenmeyip vurmadığı sahile sırt üstü uzandım

Dilimde çocukluğumdan kalmış bir şarkı

Adını üfledim alfabenin her harfine

Sonra denizi dinledim, gözlerim kapalı

Adımlarım ıslanırken gözlerim kuruyordu.

Merhaba, dedim gün ışığına, buruk ve masum

İpek sabahlığını giyinmiş ufka bakıp seni arandım

Tanrı'nın koltuk altından çıkar başını da, bak bana:

Özlem vaat eden her aksi, dağların sırtına yasladım.

Geri dönüş yolunu unutmuşsundur diye,

dimağımda nükseden hasreti

taş yolun kırmızı noktalarına bırakmıştım.

Omuzlarımda günah melekleri

Başucumda ilham perileri,

Yastığımda kalmış hayallerime sıkıca sarılıp

Gözlerimi senle süslenmiş düş âlemine sakladım

Papatyalardan bir yüzük, sonbahar kokan bir taç

Bacaklarıma dolanmış bahar curcunası

Gözlerim öylesine kış, öylesine ayaz

Yolun sonundaki mezarın yanına çöküp

Kuruyan gözyaşlarımı topladım toprağından

Sonra amber gibi bir rüya bulaştı gözlerime:

Kirli camları buğulayıp adının baş harfini kondurduğum yerdeydim

Önümde alabildiğine çınar ağacı senfonisi

Gülümseyen dallardan saçlarıma dolanan türküler

Kurdele gibi kıvrılmış, yeşilin her tonundan tepeler

Yetim bir ağıtı kucaklayan seyrek saçlı bir sen.

Sonra ben; sevincini toprağına gömdüğünden

susup kalmış gölgede, öylesine bir figür

hayatın sillesinden.