Şair Gözlerine Değer/se Göz

/ hüzün ile yoğurulmuş toprağım, seslenir her gece. /

ben çisil çisil bakarım gölgelere, o güneşin doğuşunda.

adımları takip eder çocukluğum; nem dolu bir bulut olur çıkarım yükseklere.

bağıl nemim yükselir gökyüzüne.

bir doyma noktası ile, patlayıveririm sağanak sağanak yeryüzüne.

olur da, güneş açar gökyüzünde.

gökkuşağı belirir evrene; evrenin eşsiz güzelliğine.

tebessümler saçılır, dört bir yana.

belki umutlar doğar birdenbire, birdenbire karışır; mavi yeşile.

değer avuçlarım yeşile, yaşlanırım aniden niye?

acıtır mı canımı bilemem ama, bir buruktur gönül, sebepsiz.

elem gözlerde, cefa dilimde; yağmurlarım ise hep benimle.

bana yar olasın diye, bu keder hep böyle esmekte.

baharlar hep hüzün.

hep cefa.

gönl-ü acıya bir ebedi mest olmuş.

eser durur kendince.

vurur, vurur geçer yanıbaşından.

acıtır hep sessizce.

/ ama aşk; tazelenir hep güzelliğince. ///

"yeşil değdiğinden beri, gözlerime."