Şairin Gerçek Sahnesi

Neon ışıkları bir şairle yandı

Sıralıydı mazisinin sahnesi

En acı olanı Moskova anıları

Adı gerçekten aşktı adı has sevdaydı

Dev yürüyüşlerini esmer gözler kararttı

O esmer savaşa tank gibi tüfek gibi bir kalem kuşattı

Ve şaire, şiire ışık yandı

Sarı, yeşil tutkunun simgesi kırmızı..

Kadehler kırıldı her dizesinde

Her dize olay...

Olay..

Dizi dizi olay....

Bıçak kemiğe dayandığın da şair ağlamadı ama

Cayır cayır mısralar yandı

Şıra oldu dili..

Dili lal oldu..

Har oldu yüreği...

Harmanlıydı hüznü..

Gösteri değildi ki; dere boyu şiir.....

Ki;

Astığı zamansız ayrılığın ifade biçimi

İçli

İçli..

Her kıtası -adam gibi adam- kelamı o biçim...

Işıklar yandı

Bilmem şah-mat oyunlarını ama

Bilirim yalnızca mapusta kalan sevdasını

Bilirim

Şerk koştuğu Tanrıçasını

Bunca pare pare aşkla çarpan yüreği

Ezelinden görmüştüm bu sahneyi....

Ve

Bilirim sevdasına tok yatıp tok uyanmasını

lakin

her sahnede aynı mizaçtı aşk, aynı ''selam'' aynı ''veda''

O' bilir günahını

Kimbilir belki

Şairin esmeri

Dizelere saklandı

-Kör talih- çok zamansa şiir ''Körebe'', şiir uçup gidene bakmak

Hep, satır satır O'nu aramaktı

çıta

çıta

Tırmanırken hüsran basamaklarını -kim vurduya- gitti şimdi..

Ve...

Film bitti

Söndürün ışıkları...