Şairin Gözyaşları

Gelişinden önce,

Karınca istilasına uğrardı gözlerim.

Azgın dalgalara direnen sandal misali

Sallardı bedenimi yüreğim.

Bir uğultu başlardı kulaklarımda

Sesini duyardım

Saçların yayılırdı yüzüme

Yudum, yudum içerdim...

Gelirdin..

Otların arasından sızan bir su misali sessiz

Gelişin hep korkuturdu beni

Ya bir gün geldiğin gibi gidi verirsen

Habersiz..

Sessiz...

Her gidişinde

Yarına sözleş sekte

Sen giderken hep ağlamaklı olur

Bakardım ardın sıra

Buruk bir sızı duyardım yüreğimde

Ya yarın olmazsa...

Dilimde söylenmemiş onca sözcük

Cümleler kurardım.

Duymadığını bilsem de sana seslenirdim.

Ve derdim ki;

Sen varken, Mutlu biterdi tüm masallar.

Sen varken, Hep çiçek açardı balkondaki saksı çiçeğim.

Sen varken, Çocuksu mutluluklar sarardı yüzümü.

Sen varken, Ben şiirlerimde ağlamazdım...

Sen..

Şair ve sevdalı

Sudan bir sebeple terk edilmiş

O şair nasıl ağlar bilirmisin?

Yağmur yağmadan önceki

Toz bulutuna hazırlıklı olsa da.

Fırtına kopup ta yağmur başladığında.

Hep ıslanır ihanet yağmurunda.

Her yağmur damlası düştüğünde

Damla Damla ..

İncecik kırılgan yüreğiyle

Sindire, sindire çekse de acıları

Mutluluklar diler giden sevgiliye...