Şairler Ağlasın

Anka kuşlarını sürgün etmişler yurtlarından,

Oy benim bitmeyen dertlerim,

Oy benim yaralarım...

Ay sere serpe çıplak yatıyor İstranca Dağları'nın üstünde,

Benim gönlümde memleket sevdam,

Sen gibi ulu,

Sen gibi güzel,

Sen gibi de kaypak,

Oy benim azan yaralarım...

Ah! Ben bu dertlerimi kime anlatayım!

Kimsesizlik içimde hançer yarası,saplanmış yüreğime,

Tesellisi yoktur bu acılarımın,

Alıp götürün beni buralardan,

Nereye olsa,giderim,

Ki, derdimi anlatsam,,

Anlamazların anlamsızlıklarındanım,

Koyun beni memleketimin ıssız bir köşesinde,

Kuytu ve derin bir mezara,

Kimse/siz öleyim....

Kaç kere girdim ölüm döngüsüne,bilir misiniz,

Kaç kere hançeri soktum göğsüme,

Kaç kere ağladım,

Kaç kere sürgün yedim,

Anladım ki şimdi ben,

Hiçliğin çukurundayım....

Her sevda ölüme denk gelir memleketimde,

Her ölümü kurtuluş diyor Zebani,

Yer/yüzü sürgünündeyim,

Nereye gitsem Cehennem,

Nereye baksam,zindan,

Nereye dönsem zulüm,

Hiç bitmeyecek mı benim bu dertlerim....

Memleketimin ağası var,beyi var,

Sömürenii var,semireni var,

Hırlısı var,hırsızı var,

Bende ise efkâr,

Var oğlu,var....

Eylüllerin zindanlarında kesildi dört bir yanımız,

Dar ağaçları kuruldu, celladı mamur,

Bir sağdan bir soldan dedi Zebani,

Yürek yakan acılarımız,

O günden bu güne tüter...

Ben zaten her zaman ağlıyorum,

Bir/az da kendini şair sanan şairler ağlasın....

Memleketimde,

Aydınların,

Şairlerin,

Şiirlerin,

Hepsinin canı Cehennem'e

Yeryüzü

14/09/2026 ;Uhr:20:46