Sakıncalı Çocuklar

/ hiç saklama ketum nefes !

güvercin kanadında infilakta gözlerimiz /

yitik bir ülkenin,

sakıncalı çocuklarıyız biz

ne uçurtmalarımıza gökyüzü bırakıldı

ne bakışlarımıza yıldızlar takıldı

ellerimizde doğum sancılarının nasırı

emdiğimiz ak göğüsler omuzumuzda

ana kucağından muzdarip

yarınlara gömüldük dünde kalan sevdamızla

/ bir tercih sebebidir inat /

inadına ölürken

ve,

inadına ifşa edilirken vurulduğumuz

kanımızda kırmızı bozulmadan

ertelenmiş tebessümler hapsettik dudağımıza

hepimiz biraz memlekettik

ama,

hepimiz ihanetle yenişmeye

ancak yettik

biz,

hep gönderilmemiş mektuplarda

pulsuz ve adressiz kaldık

onurlu bir suskunlukla

biz,

hep sağır gecelere ıslık çaldık

duyan olmazdı bu masalsı sunumu

kavgalar düşmedikçe

yüreğimiz büyürdü

özgürce kanat çırpsın diye mi

beyaz kefenli güvercinlerin

taburesi tekmelenir ?

tek seferde can verilmez

tek seyirlik gökmavisi uçmakta

ey alnımızdan öpen toprak !

ey şafağımıza tepen yağmur !

siz;

/bizim öldüğümüz kadar hiç ölmediniz .../