Salkım Şafak

Ağırdı mevsim,

En az gözlerin hastaydı.

Sesini yitirirken, rüzgar döküm tenin

Eylül tufanında

Yağmurun zamana tescili

Suyu çatırdatırken, ağladı deli deli

Bir mevsim neticesiyle uzansam satırlara

Gövdemi kaleminle çizer misin?

Musalla taşının alevi akıyor

Ölürken bile yanımda ol emi

Gözyaşlarınla yıka tenimi

Sen hayallerimde dahi konuşmazdın

Ellerin

Lifini akşamın, ruhuma sarsın

Anlatmasam daralırdı için

Anlatsam yine susardın...

Uyandım

Burnum tiryandafil kokusu

Ellerimde canhıraş, dokunma arzusu

Gölgeme şarkı söyleyen biri

Keman dudaklar, kaşları ertesi

Tiryandafilin boynu bükük

Uzat bakışlarını, bakışın toprak.

Dilin, ağzın bilmem kaç iklim

Kaybolmuş sokakların sümbül soluğu

Kâinatı kuşandı yanağımdaki yekta buğu

Gece

Aydan

Bir nefes çeker

Sen de nefesimi çek,

Üşüyorum.

Kirpiklerime tak göğü

Yıldızların üşüştüğü yer benim

Üryan estetiği sağ cephenin

Küskün pervası kezzap kokar

Bir ay ışığı kadar ötedesin

Mevsim şarapnel tanesi kuşkusunda soğumuş

Kehribar kustu zümrüt kanadı aşkın

Buseler uçuşuyor, buseler uçuşuyor

Sessizlik bile sustu, şimdi sensizlik konuşuyor

İnanmazsan aynaya sor...

Biriyle yazılan şiirler...