Salkım Söğüt

Güneş kimin koynunda ayaz meydan okuyor

Bürümüş her bir yanı karanlığın çırası

Alev alev gölgeler gören gözü yakıyor

Kirpiği sarhoş eder hüznün keskin şırası

Ayrılık yola düşer huzur gider peşinden

Mevsimleri kanatır bıçak ağzı vedalar

Ruh öksüz, yetim çocuk ayrılınca eşinden

Kelimeleri boğar içe akan sedalar

Yapışır yavaş yavaş dört bir yana endişe

Günün belini büker gecelerin korkusu

Gidenin ateşinde kül olur sevinç, neşe

Gönül sazında inler ıstırabın türküsü

Kimsesiz acıların imbiğinden süzülen

Name name inleyen garip bir ağıttır bu

Senden başka öz ile bulamazsın üzülen

Sırların gömüldüğü bir salkım söğütdür bu