Şaman Ana

evrenin nefesini nasıl taşıdın ciğerlerinde

her uzvunda bin pare cevher...

ne yazık cok geride kalmış yürüdüğün yol

yetişmek istesem

yurdum el vermez

atam dedem he demez.

bana bir ışık uzatmışsın

gören gözler seçemez...

titriyordun...

ne düştü ne gerçek

yoktaqn varoluyordu

varlık eriyordu göğsünde...

sen derttin senden öte sen,ilaç...

bilendin sezendin hisseden

öğreten,gösteren hep sen!

ne yazık hiç olmamışçasına unutulmuşsun

hatırlamak istesem

yoldan çıkan olurum meczup,deli...

bana zamanın ruhunu üflemişsin

nuraniyim diyenler karanlığa gömülür...

kömüre elmas dedim,elmasa çakıl!

çakıla da can dedim!

can taşıdım,ölü canlar içinde...

yön rüzgara doğru,rüzgarla birlik...

yurt mekansızlıktı...

yurt evren...

yazık ki çok derinlere gömmüşler seni

sen evren olmuşsun

sana ''sen''diyen yok!