Samimiyet/siz

Kalbinden geçenin yolunu mu kestiler

Tanıdık hislere rastlayamadım

Kalabalık aklında yok muydu sakin yer

Kendime bir türlü ulaşamadım

Dudağından sızmıyor ki gönlüme akan

Aşkı zindanından çıkaramadım

Kahrından ölürken yalnız değildi zaman

Mazi kabuğunu bir kıramadın

Sabrımın sınırı sanma herkese tekin

Samimiyetin dibine düşersin

Daha fazla haddini aşma sakın

Kılıfından çıkmadıkça hevesin

Geceden korkmam çünkü rengini bilirim

Zararı yoktur,şemali belirgin

Kadere inanır ama çaba isterim

Temennin kışken baharın çirkin

Korkma tebessüm edersen gücenmez sevda

Yalnızlığa karşı kadim dostundur

Israrcısın gibi vermediğin kararda

Şüphe kazanansız,bozuk oyundur