Sanatsal Acılar Çöplüğü

/

susmayı bilseydik keşke

öyle başbaşa.

acı çeker gibi

çekebilseydik gözlerimizi

faili mechul hayatlarımızdan.

susar gibi içebilseydik

ruhsal bunalımlarımızı kana kana..

ahh keşke

erteleyebilseydik keşkeleri..

/

yokluğa biçilmiş sözler

giydirmiştik düş kırıntılarımıza.

hepsi baştan sona yalan

sondan başa ızdırap..

şimdi kim isyan çıkarıyorsa

en çok ona meyillendi

arzı düşük gönül.

ve kim kırdıysa kalemini

onda hüküm giydi

tanrısal ataizmin..

/

sessizlik kovmuştu hücresinden

tensel hastalıklarımızı

ve sanki

senin " gittim" zannederken

döndüğün o son kavşak,

provasıydı avuntularının..