Şarab-i Şiir -mahzende Yıllanmış Çoktan

Kendimin yok/sunluğunda

Doğurmak isterken

Kendimi kendimden!

Bıçaklanmıştı dilim ki

LAL!

Gözlerim kırmızı

Yüreğimi sel bastı

İç gözyaşlarımdan!

Cansız bir ten ayaklandı kendinden.

Gidesi geldi

Uzaklara

Çok uzaklara

Uzaklar kalmamıştı.

Donakaldı.

Dondu kaldı.

Şİmdi güvercinler besliyor koynunda.

İzliyor insanları tepeden.

Mermerin soğuğuna ve grisine bürünmüş teninden

Akıp gidiyor yağmur damlaları.

ve o her daim

Ağlayamadığı kendini düşünüyor.

Güneşe aldırmadan

Üşüyor..

mart 2010/samsun