Sarardın Dokunsalar Ağlayacaklığımı

yakın uzaklarım vardı seni unutmak gibi

sen göçer misin ufkumdan ki saçlarım ağarsın

ağaçlar yaprak dökerse bilirim gitmişsin yine

yinelemelerimde hep o soluksuz

hep o üstün körü o aynı mevsim

akşam olur da üşürüz ya ağaçlar korur çocukları

öylece seviyorum seni

en sade gezmelerden yarasız dönmek gibi...

çocuk halin olurdu yanaklaşırdın

kirpiklerin vücutlaşırdı

sadeleşirdin gözyaşlarının yaşam sebebi gibi

tuzlaşırdın puslu değil

aşardın zamanı

aşardın

çocuklaşırdın

sarardın dokunsalar ağlayacaklığımı...

ihanet ediyorum uyku kaçamaklarıma

son sonbahar kadar hesaplı bir güzellikle

ölümle ayrılık dağlanmışlığım için sözleniyor

aynılaşıyorum

tetiğe basıyor kapkara gözlerinin yokluğu

aynılaşıyorum gitmekle...

gün geldi yaprakların üşüyen o sarı aydınlığı da terk etti

düşünmeden yankısızlığa düşen mecburiyetlerimizi

ağaçların bize susuşu bol kemanlı bir sustalıydı

ince ince doğrayacak yıllarımızı...