Sararmış Günler

kırılmış bir cam say beni

paramparça olmuşum

dağılmış kalbimi

hangi deniz tuzu dağlar

hangi dokunuş anlar

yalnız

çaresiz

sahilsiz okyanuslara

düşmüş beni

kim sarar

çırpınıyorum

yaşadığım günler

gözlerimin önüne geldiler

gülmedim ki hiç ben

dört duvar

sonsuz gökyüzü

caddeler,sokaklar

soğuk kaldırımlar

bencil insanlar

bir başıma verdiğim savaşlar

sırlarımla kaldığım

yalnızlığım

kimseye açamadığım

gizli aşkım

tahta bir iskemle

bir masa

sararmış kağıtlarda

şiirlerim

beni saklayan bir evim

geldi geçti yıllarım

ömrümü güzelleştiremedim

bunu hak ettim

suçlu benim...

28.05.2015/Çengelköy

Mustafa KAYA