Sarhoş Şiirimdin

Sana öyle sarhoş olsam ki sevdiceğim;

Kıyamete aşkı anlatırdım

Yırtardım dünyadan geç kalan zamansızlığımızı

Süreya gibi Sevda Sözlerini basardım mutluluğun bağrına

Nazımsal bir Piyale olurdum yedi veren sevgine!

Sana kıyametin kopmamasını anlatsam sevgilim

Sana geç kalmış hasretlerimin prangalaşmasını duyarım

Seni alamadığım şiirlerin içinden.

Gözümün aydın olmasını yaşasan sevdiceğim

Sana giyinmiş kuşanmış bir şehir misali

Varoş sokaklarımı kundaksız sararım sefaletin kucağına

Ah benim menzilli mazim

Bulunmaz bir hazinem gibisin

Hem sarhoşum hem servetimsin

Anlatabilsem sana sarhoşluğumu

Rüzgarını cellat bilirdim,

Ümitlerimi yağmur

Dinime imanıma küfredilmiş gibi

Seni aşk bilirdim

Anlatamazdım sana sarhoşluğumu

Sen menzilime girmiş ahengim iken.

Gül dedim gülerken açtım mısralar boyunca

Çilingirsiz reçete gibiydim sana

Çıngıraksız çocuktum sanki seni kıskançlığıma

Öyle esrarlıydı ki eleksiz özlemin

Sızardın içime masa altı şerefinle

Sana öyle sarhoş olsam ki sevdiceğim;

Bırakın, şiirim geldi

İçimde kal,

Yolumu kesen aşk gibi

Sarhoşluğuna içerim...

Diyebilirim ki;

Türkü gözleriyle,

Damarlarımın mısralarıydı.

Hatsa faya ulaşmış

Sarhoş bir şiirimdin!