Şarhoşun Öyküsü

Gözleri eskiden kalma çocuksu

Elleri sigara dumanı sarısı

Şarap gölüne düşmüş gövdesi

Meçhul yara acısı

Hep bir şeylere küfrederdi

Düşüne aşıktı oysa

Kaldıramıyordu bir şeyleri aşamıyordu

Ağlıyordu sokaklarda berduş

Özlüyordu sanki bir çiçeği

Nerdesin diye haykırıyordu

Kuru dallar gibi kırılıyordu yüreği

Şaraba yatırmış suçsuz gözlerini

Acı tenini sarartıyor kirpiklerinde

Dudak kıvrımlarına sızıyor

Acı ciğerini delip geçiyordu

Mecnun gibi çılgın gözü kör

Saçlarında yanıyordu hasret

Neydi seni bu kadar

Hasta ve alçak bir kelepçeye vuran

Seni böyle yağmurlu gecelere kilitleyen

Oysa ne de çocukca severdi güvercini

Savurdu gökyüzüne ve ardından bulutlara

Daldı sanki güvercine bir şeyler fısıldadı

Sonsuzluğa asılmıştı gözleri

Çok sonradan duydum ki baharı

Topraklar içinde açmış

Islak soguk bir gülü

Gözlerim büyüdü beynime sancı vurdu

Bir bahar sabahı bulutlar hıçkırırcasına ağlıyordu

Gökyüzü perdelerini çekmiş ortalık hüzün sahnesi

Acıyı kaldıramayacak kadar dar olan sokakta

İnsanlar işi gücü bırakmış çember kurmuşlar

Usulca sokuldum korkulu gözlerin arasından

Şarhoşun alnında parlıyan nur

Yüzünde sonsuz tebessüm

Einde aşk şarabı göğsünden sıçrayan

Yağmur damlaları............

Evinde kireçsiz duvara yazılmış kapkara sözler

Bir sabah geleceğim yanına bir sabah

Bir sabah baharla geleceğim

Bir sabah gökler hıçkıracak

Bir sabah ceylanım bekle bir sabah