Sarsana Beni Anne

Bir son bahar gününde

Güneş geceye yenilirken

Toprağı sararmış yapraklar bürümüşken

Uğultusuyla irlkiliyorum rüzgarın

Ağaçların koynundan çaldığı bebeleri

Öksüz garip biçare savuruyor heryere

Birde

Yapraksız dal gibi mühürlenmiş tek ağaç

Cansız kalmış yavrusuz

Içimi titretiyor bu öksüz yorgun hali

Benden bir parça gibi

Anne sensizim tıpkı bu ağaç gibi

Sonbahar rüzgarında savrulan yaprak gibi

Bak anne buradayım yanında

Savurma beni artık

Gücüm yok sensizliğe

Sarsana dallarınla

Çeksene anne

Çaksene kollarımdan

Bak anne üşüyorum

Dokunsana ruhuma

Savurma artık yeter

Sar beni anne

Gelde hülyalarıma

şiirde emeği gecen hazal karadağa cok tesekkür ederim