Sarsıntılar

Ufak odalarına kalbimin

Bin bir renkte çiçekler astım bugün

Gelmesini bekler gibi baharın

Kaldırdım başımı

Sızladım biraz

Belki de ağladım

Biraz olsun kanadı içim

Penceremde rüzgar var

Gözlerimde karanlık

Düşündüm karşımda boş bir sandalye

Üstüne oturmuş koca bir yalnızlık

Lambada dolaşan üç beş sinek

Ve gürültüme dayanamayan muhabbet kuşum

Yan komşum ile

Deli diyorlar

Çıldırmış olmalıyım

Bu ne mutluluktur

Deli olmak bu dünyada

Ne büyük onurdur

Suratıma tükürdüğünde çocuğun biri

Uzun saçlarımı açmıştım usulca

Bak çocuk bu kırdığın saç teli değil

Kalbim

Ve asla kırma bir kalbi

Bardak kır tabak kır ama

Girme bir insanın kanına

Arkandan o insan

Ağlar sonra

Benimkisi uçsuz bucaksız hayal tarlası

Gelen geçen döver

Bu yüzden ekinlerini kalbimin

İnsanlar ezer biçer döver

Aynı gözlerimdeki ışık gibi

Hayaller de bir gün söner

Annem sus dedi geçen gün bana

Ben annemi hep yalnızken sevdim

Elleri omzumda

Canımdan bir demet gül

Arkası yok

Elleri bağlı

Yorgun ve yüreği dağlı

Konuşmadım bunca zaman

Oturdum kitap okudum

Ona buna sataştım ara sıra

Vuruldum

Suya batırılan küçük taşlar gibi

İndim aşağıya usulca hayattan

Ben bıkkın ve bu kadar usanmışken

Bitmeliydi bu hikaye

Saat 12 i geçmeden

Ellerim kalbime değmeden

Kül kedisi evine dönmeden

Artığı ruhumun

Üç beş parça acı

Yemeklerde baş tacı

Gönüllerde sancı

Uğultusu dünyanın

Saçma

Dönmesi ve yuvarlak olması kadar

İnsanların

Yok artık dedi bir dost

Sonra bir daha konuşmadı

Kağıtta kaldı yazılanlar

Sahibine hiç ulaşmadı

Tanrının ıskaladığı en bahtsız kişiyim

Teğet geçen kurşunlar tam tepemde

Döktürsem hocaya batıl

Koysam silaha bassam tetiğe kafir

Satsam kurşuncuya fakir

Yaksam bir türkü adına

Olur muyum zahir

Uzun uzadıya yazdım

Çok uzadı

Sustum anne

Şiirim yetim kaldı