Savruşgan Saatler

kağıtdan gemiler yüzdürmeye benzedik

ben senden, sen benden habersiz

sürüklenip durduk olmadık kimselere.

göz göre göre boğulmak için,

akan nehirlere köprüler yıktık.

balonu uçan çocuklara benzedik

çok savruşgandın sen tutamazdım.

hala uçmak istersin görebilmek için,

ötesinde bir şey var mı göğün?

eylülde pastel renkler istersin,

omuzlarına hafif bir meltem

ele avuca sığmamak istersin

sabrımı denemek için,

işte sen yanıldın! diyebilmek için

sen yaşa diye öleyim istersin...

sağır ve dilsizin sohbetlerine benzedik.

çok ukelaca davrandım ben sana,

biraz gururun olsun diyerek hep;

aslında bir çocuğu büyütür gibi

sığdıramamıştım seni içime, sonra

sen beni öyle güzel inandırıyordun ki

çocukla çocuk olunabilirmiş gibi,

budala bir soytarı yerine koydun beni...

oysa ben yemin etmiştim işin başında

yaşar gibi sevecektim! korkusuz,

kuşkusuz seni yüceltecektim!

ama ağlamamalıydın! sana her kızışımda,

bir öksüz gibi bakmamalıydın,

susmayı deneyip dinlenmeliydin!

büyük düşler peşindesin gönül

son hayalini de kurma,

bırak kabataslak kalsın

ben artık tamamlamayacağım...