Sayki Ağlamadım

içi yanmış göç

sinsi sarılan hücreye

efsunlu iksir tadında

yanaşır

yudumlar kana kana

en mahrem ölümcül kuytularda

kış uykusuna varamayan

kuyruğunu kovalayan

kelimelerle

unutulmuş sürelerin

acizliği vurur dizelere

dişlerimin arasında

durmadan çoğalan

hıncımın bahtı

alıyor koynuna

uryan ruhları

şehvetli ırmağına

arındırıp reva yükleri

nadasa düşen

nedamet bahçesinde

tüm iklimlere

anlatırken kendi lehçesiyle

dökülen gözyaşlarını