Sefahat İnsanı

Tek derdi,

Bitmek bilmeyen zevki ve keyfi

Gerisi teferruat ve fuzuli..

Vur patlasın çal ki koltukları kabarsın

Hayatın dar penceresinden

Etrafı seyre dalsın

Ne varsa gayrında umurunda olmasın...

Nefsinin kölesi olmuş özgürüm! der

Nefis isteklerini bir bir tatmin eder

Şu kısacık ömürde kam alalım der

Gerisi boştur 'mirim' düşünme boş ver...

Komşusu alevlerde yansa

Görecek az kafasını kaldırsa

Ne fark eder ki çığlıkları duysa

Aç müziğin sesini, kapa vicdan perdesini...

Sefih insan, sefil insan

Bir kendi var, bir de keyfine araç olanlar

Başkasının derdi hiçbir zaman germedi

Zaten bir çoğunu da görmezden geldi...

Vur patlasın çal ki kanı kaynasın

Sen gül alem ağlasın

Sakın başını çıkarma çukurundan

Aldanıp ta vicdan sahibi sanmasınlar...

Unutma, dünya oyundan ibaret

Ve bu oyun devam etmez ilelebet

Zevkinin oyuncağı olmuşsun

Ve gelecek sonunu unutmuşsun...

Sen diğerkâmlık nedir bilir misin?

Peki çile?...

Nisan,2012.