Şefkat

Bıkkınlığa esir olsam da bu aralar umudumu yitirmedim hala

Dağınık saçlarımı düzeltmek gelmiyor içimden sadece

Sırılsıklam bir yağmurun şefkatinden başka tenime değmiyor kimsenin elleri

Kamaştırmıyor güneşin kamaştırdığı gibi gözlerimi kimsenin gözleri...

hızlı hızlı tünellere giriyor ömrüm.. bir aydınlık bir karanlık oluveriyor..

Sanırsın her şey tamam, gizlemiyorum da kendimi ama hala bir şeyler eksik gibi

O kadar çok düşünüyorum ki dolunay oluyor, ışığı kör oluyor dünyamın...

titrek bedeninden kopunca sitem eder gibi itilip kakılan yapraklar dolaşıyor sonra rüzgarlarla..

Aynı onlar gibiyiz sadece biz hisliyiz.

ama yansıması yüzümüze vurdukça, şaşırıp kalmasını biliriz..

biliyorsun ki buna inanabilirsin sen yalnızca..

her kalem yazabilir ama benim hissettiğim gibi kelimelerle anlatamaz seni asla..

Anlıyorum ki senin dönüşünde, gidişinde, bir mecburiyet değildi, yalnızca kaçmak

Başından en başına dönermiş, ya da başından sonuna kadar gidermiş Âşık

ve ben seni anlatırken şimdi fark ediyorum ki sadece kendini alıp gitmemişsin sen

Gövdesinden kopmuş bir yaprak gibi o rüzgârların kollarına sarılmışsın...

Ve en zoruda

Yalnız kalabilmeli insan, her şey el ayak çektiğinde

Sessizliğin izbe yalnızlığında bir sesin gidişine baka kalabilmeli

Alışabilmeli dokunmasız yalnızlığına hayatın hüzünlenerek...

Bitmiş bir çağın gelecek olanına, hayran olabilmeyi beceremeye bilmeli de bazen

gidiyorum bende işte isteksiz yanlarımı yanıma alarak..

seni sana bırakıyorum şimdi, yetiniyorum benlerle artık

Bende sayende güneşi söndürdüm gözlerimde..