Şehir-i Hayat...

kar tanem

ellerimden...

dudaklarımı bir çizgi

keskin

kurumuş

nasır tutmuş avuçlarımdan

kayan

yok olan

yozlaşan

masum bir kelebek dokunuşu kadar nazik

ürkek

marur

göz kapaklarımdaki ıslaklık

meleğim

rüyaların tek hakimi

en toz pembesiyle

bir deniz....

saldalsız

limansız bir şehir-i hayat

vesvasız

hayalsiz

umutsuz

çalınan

çalanlara yüz tutan

aşkım

günü ışıldayan bir karanlık

içinde en koyusundan bir ışık

çırpınan bir martıının

güverçinle olan yer kavgası kadar manasız

solan bir gül

kuruyan toprağıyla

gevreksi bir düzenle

yalın ayaklarımla betonda

çırılçıplak

serpilen bir filizin

acı feryadıyla

bitten bir filmdik....

boş rolleriyle

ben ve sen...

M.d

(hayatamın enkötü gününe armağan olsun...)

09.09.09