Şehir Işıkları

Sil gecenin terini

Kırık kanatta güvercin çaresizliği çırpınışın

Hava epey soğuk

Ama üşümüyorum

Fonda araba sesleri bu yolun

Şehrin ışıkları aydınlatabilir mi sinemi?

Bekliyorum...

Oysa elektrikleri kesik tabiatın

Her şairin vazgeçemediği rüzgâr

Alnımdasın, hissediyorum

Ben şair değilim öyleyse,

Şimdi anlıyorum...

Fakat hiçbir zaman kalemsiz çıkmadım sokağa

Süleyman bakışıydı kaçışım

Sevgili arayışıydı yüzsüzlüğümde

Sahip olamayacağım...

Nefes

Otların kokusu

Burnuma ihanet bedenim

Yüzmek otların içinde son muştum

Doyamadan tadına kurumuştum

Bu şehrin ışıkları yıkamıyor beni

Sevmediklerimin peşine düşerken

Abaküste sevdiklerim, hayat demetine

Yalnızlık çentiği, gündüz korkusu

Bu şehrin ışıkları arkadaş değil gibi

Kalbim aklıma değmeden

Şeytan kıskandıran boğuk seda ile

Besmele çekmiştim ben

Yaşamak hevesiyle...

Kanat onarılacak dedi üstad

"Daha uçmak için erken"

Boynumu dikenli teller sıvazladı

Uçmak isterken...

Bu şehrin ışıkları buğulanıyor. Miğferimde...

Borçluyum

Düşen her damlaya bir çağlayan

Kitabenin sessiz yankılarına

Bir elif ya da mim

Bir ömür belki aşk kadar tarih

Tenhalarda son ağlayan

Şaşkın...

Kucağında ağustos ayinlerinden bir demet

Felsefeye çivi çakarken o adam

Tek düzelikten nadide çiçeği çıkarmış

Ve biliyorum ki kağıdın pası

Düş vardiyalarında ağlama ile çıkarmış

Beni de sever mi acaba sorsam

Bu şehrin ışıkları sana da uğrar mı?

Ağlasam

Şiir boyu yolum var

Harf estetiğinde kanım

Üstüme çullanır sanki duvar

Bu çukurda ümide bakanım

Her durakta duraklık mısra

Fikir değişir zikir başlar

Başlar zikir şiir değişir

En güzel değişimi de hayatın

Değişimdir, gelişimdir...

Yeni kelime arayışım yok kendimi bulana kadar

Bu şehrin ışıkları kültürsüz ve kafası dar...

Her camın ardında ben varım

Güzellik sezinlenmeden

Önce beni tadar bakışların...

Aşkın...

Samatya derbeder

Hayat ya terk eder...

Yangınımı

Bu şehir ışıklarında yansıtırım...

Gözlerim karanlığa saygımdan siyahtır

Dudağım yalnızlığa kaygımdan sahtiyan

Dudaklarım akşam seraplığından...

Bir dudak yalnızlığı benimki

Bu yüzden

Bu şehrin ışıkları sevmez beni

Evrensel türkü parmaklarımın

Limanlarımı kapattım neden bilmem?

Söyledim kırıldı tırnak

Sustum kırıldı parmak

Ordunun dereleri miyim?

Aksa mıyım? Aksak mıyım?

Kütahya pınarlarında yunsam, geceyi paklar mıyım?

Belki tanımadığım manastırın ortasındayım...

Okuyorum...

Okudukça...

Korkuyorum...

Durma Mücahid! Ne beklersin, hadi

Yokluğun geçmişe pres

Varlığın geleceğine stres

Sanki?

İyimserim aslında

Işıklar yüreğimi yakma faslında

Rüzgâr sussun bari

Belki biter kahır

Az sabır...

Şehir ışıklarında rüzgâr

Şehri rüzgâr ışıklı yar

Rüzgârında yar ışık

Ben hepsine âşık

Ben âşık

Âşık...

...

..

.