Şehir Karanlık

Ay,

Yavaş yavaş ilerliyor gecenin karanlıklarında,

Şehir,

Yatmış karanlık ve derin uykularına,

Bir adam,

Zikzaklar çiziyor caddenin ortasında,

Bir şeyler söylüyor şehrin gelmişine geçmişine,

Bir kedi,

Köşeyi dönerek kaybolup gidiyor sokak aralarına.

Şair,

Zulasında biriktirdiği şiirini,

Döküyor mısralarına..

Bu şehirde,

Bu gece,

Kaç yürek yandı,

Kaç kişi uyuyor,

Kaç kişi yatıyor yalnızlığın koynunda,

Kaç kişi kendini bilmemenin aymazlığında,

Kaç kişiyi yutup yok etti bu şehir,

Kaç kişi bu aymaz soruların farkında.

Adam olmaya gelmişti ya bu şehre,

Girmiş yatıyor yoksulluğun girdabında,

Soranı yok,bileni yok,

Yatıyor yoklar mezarlığında...

Ölüler mezarlığına gelmiş, bilmiyor zavallı,

Gök delenlerin arasında garip bir serseri,

Adam olmaya gelmiş ya,

Adam olamamış,besbelli..

Karanlık,

Bir mum misali,

Geçiyor Ay'ın karşısına,

Usul usul kapatıyor aydınlığı,

Bu şehir hala aymaz uykularında....

Çok zamandır bu şehrin ruhu öldü,

Ölüler mezarlığına gidiyor bu yollar,

Kaderin cilvesi mi bu bilmem,

Diriler ölü taklidi yapmakta...

Bir çocuğun sesi,

Deliyor karanlığın içini,

O da mı bu şehirde adam olacakmış,

Bilmem hangi ananın kucağında.

Evvel zaman içinde,

Analar diri gelmişlerdi bu şehre,

Bu analar neden ölü çocuklar doğurmakta. .

Analar ister ki çocuğum büyüyüp serpilsin,

Dal budak versinler şehrin sokaklarında,

Hangi ana bırakır,

Çocuğunu ölüler mezarlığına...

Yedi ruhlu canavar şehir,

Yedi tepenin üstüne kurulmuş,

Bu şehirde her şeyin kaybettim,

İstanbul derler adına.