Şehir Ve Adam
şehir elinde anılarla yüklü valizi ile terk ediyordu adamı
adam elinde siyah bir mendil
gözyaşlarının saflığıyla beyaza çevirmeye uğraşıyordu hayatı
şehir bir adamı terk ediyordu
adam bir çok şeyi
hangisinin vedası ağırdı
giden şehrin valizindeki hatıralarmı
yoksa adamın yoklukta resmedeceği çizgilermi
yağmur yağıyordu
　
yağmur yağıyordu adam ağlıyrdu gözkapaklarının nezareteindeydi tüm yaşanmışlıklar
yağmur damlarında şehit düşüyordu adam
gözyaşlarının ağırlığında gözkapakları kapanıyordu
adam ölüyordu
bir şehir gidiyordu
　
koskoca şehir nasılda ayaklanmıştı bir seher vakti
akla hüsran bir durumda
iki ayak üstünde
bir gözyaşının yol haritasında şehir yürüyordu
　
bir orkestra şefinin son notayı vuran el hareketi gibi esip geçiyordu rüzgar
gerisinde yapraklar ve ağaçların çığlık senfonisi eşliğinde
yalnızlığın kurak topraklarında
sokak lambalarının
ayak seslerinin, kornaların olmadığı bir yerdeydi adam şimdi
şehir artık çok uzaktaydı ona
gün batımının ufuk çizgisinde belli belirsiz bir silüet
uzayan gölgesi adamın ayak uçlarında
　
koskaca bir şehir terk etmişti adamı
adam
şehir
şehirin elinde valiz
bir damla gözyaşı adamda
yalnızlığın ürperten soğuk eli
bir ayrılık
　
hepsi bu...
sadece atakan (TEMMUZ 2009)