Şehirin İnsanı

Bugün şehrin labirentlerinde dolaştım

Yürüdükçe dolaştım, içim düğüm düğüm

şehrin sokaklarında yaşadım

Yaşlandıkça küçüldüm, küçüldükçe yok oldum.

Büyük bir nehir içinde yüzen balık

Suyu göremediği kadar

Şehrin hayat damarlarını göremeyen

Bu yığınlar içinde

İnsan denen eşrefi mahluk

Hani nerde

Büyük mabet içinde

Bir elimde sepet

Gözlerimde binbir renk, binbir çeşit içinde

Aslında hepsi bir tek nesne.

Asıl aradığım huşu duymak içindi

Mabedin içinde ben

Etrafımda aynı nedenden gözleri dönmüş

Biçare bedenler

Ruhları küçük bir karta sıkıştırmışlar

Harcadıkça dirhem dirhem azalmaktalar

Büyük bir çöldeyim

Ne bir vaha ne bir serap

Görmedim

Etrafım ne kadar dar

Koskaca dünya bir hücre sanki

İçinde benim olan ne ben

Ne bir neden var

Biliyorum bu kulağımdaki acı

Kesmek çözüm olur mu

Bu nöbetler beyimin içinde

Kapılar içinde kapı

Hücre içinde hücre

Bir zincir ki en derinde

Şehrin içinde kaybolan insan

Bu büyük mutant canlının

İçinde kendini öyle büyüt ki

Kapıları, tüm sınırları çatlasın

ruhun kanatlanıp

Geniş ovalara, yüksek dağlara

Tertemiz doğaya ulaşsın.

(Ağustos 2009)