Şehit Mehmet Destani

ŞEHİT MEHMET DESTANI

Nankör bir kurşun menzillenir ala şafağında gecenin

Tahammülsüz çirkin silahtan teslim

Bir lahza bile dolmadan son ömründen,

Uzay emanet etti mermiyi göğsünden.

Bir anda zaman durdu.

Şeytanın kuyruğu sıkıştı, melekler kudurdu.

Kâinat sustu, konuşamazdı.

Şahit olmamıştı bugüne değin,

Bir güneşin bir bedende çırpınışına.

Olamazdı.

Mehmetler ölmez, ölemezdi.

Yaşamla ölüm arasındaki ince çizgiyi

Ortadan ikiye bölemezdi

.

Kuşlar dondu düştü yere.

Birden durdu evreni silkeleyen rüzgâr.

Havada asılı kaldı ağaçtan düşen meyveler.

Zemzem dondu, akmadı.

Akan sadece Mehmet'in

Al bayraktan dökülen al kanıydı.

Birden, her şey birden oldu.

Birden ateş düştü Kaşyayla'nın donan ciğerine.

Yaktı, kavurdu.

Birden gözlerden dökülen yaşlar kristalleşip

Yerlerde paramparça...

Körpe kuzuların başı bir daha okşanmadı.

Bir daha kimse elini koyun göğsüne

İçindeki cesareti fışkırtamadı gökyüzüne.

Sahip çıkmadı onun köyüne.

Yerle gök selamlaştı o gece

Şehitler ülkesine yeri titreterek daldı.

Ölüm hiç kimseye bu kadar yakışmamış

Kimse bu kadar onurlu ölemezdi.

Ah!

Taş duvarlara sıçrayan bir damla kan

Aşina yüreklerde bir yara olarak kaldı...