Şehrin Karanlık Dünyası

meyhane de gizli ağlayışlarda.

gecemizi gündüzümüze çıkardık.

suskun gönlüllerimizin hatıralarını.

zihnimizin bizi götürdüğü çocukluk sokaklarımızda

avunmaya çalıştık.

sokaklar...

karanlık ve sessizdi .

üzgündü gökyüzü.

bulutlar saçıyordu suskun gözyaşlarını her yere

yıldırımların ve yağmurun kanlı kamçıları

dolaşıyordu sokaklarda

korku ve ürperti saran.

damlalar karışıyordu taravetsiz toprağa.

gece sabahı buldu.

izlerini bırakmıştı ardında

--üşüdü bedenim.

hatıraların ağırlığı çöktü omuzlarıma.

acılardan ördüğüm hırka sırtımda.

--yorgun gözlerim doldu dolu oldu

birkaç damla süzüldü yanaklarımdan.

ve ebedi kapandı gözlerim

meyhanenin o kuytu, tozlu masasında