Şehrin Şifreleri

olmadı,

seninle Vivaldi sokağında buluşur

çarpık kentleşmeye göz süzerek

kör ve sağır beyinlere aşkı anlatırız..

kulağımda şehrin gürültüsü direniyor kendince

ama ben saçlarının dalgasını duyuyorum sevdiğim.

öyle meçhul

öyle sessiz

dudaklarını bükme hemen,

henüz yeşili toplamadım avuçlarına

kaybettiğimiz her yol gülüşüne çıkıyor

ve biz sarılıyoruz yeniden şarkılarına..

biliyorum,

sen de ağlardın hep

taşların neden bu kadar soğuk olduğuna..

hadi bugün soyunalım seninle şairliğimizi

ister misin bizi kimse tanımasın

ve kimse bilmesin nereden geldiğimizi..

bırakalım taşları yaşamın durağanlığına

temsil_i kilit kalsın.

mesela

elindeki kitap

şu saniyede gazete olsun,

alıp götürsün bu tufan gözlerini

benimse dilimde ?nereden sevdim o zalimi..?

faturalar biriksin cebimizde

hatta

nasıl ödenecek kaygısında tartışabiliriz de...

sıradan bir kanepe ve iki yastık

sen uyuyormuşsun,

ben filmdeki mutlu sona ağlıyormuşum

kim bilir

ne güzeldir umarsız gözlerin

çocuksu kızgınlığıma bakınca..

şehir inatla devam ediyor sağırlığımı bozmaya

ama ben belki de ilk kez

bu kadar inatçı ve sefil

yerimde sayıyorum.

mavi, turuncu, yakamoz, ayrılık

ve vuslat

ve deniz feneri..

şiire dair ne varsa çıkaralım lügatimizden

ve hiç anlamamış olalım

ay ışığında yürümenin cazibesini.

soframıza her sabah

zeytin ekmek musallat olsun,

şşşt! kalem duymasın da sevdiğim

tüm yoksul direnişlerimizi unutup

sana aniden sarılabilirim.

sonunda şehir yine 1-0 önde

salıyor ambulans sirenini üzerime üzerime..

işte şimdi tam vaktidir şiire dönmenin

ve sensizliği alabildiğine terk etmenin.

heyhat! ne diyorum ben,

bu şehrin şifrelerinde

sensizliğin kapısını hiç çalmadım ki...