Şehrin Sisi

Şehir, camına yağmur yağmış bir tramvay gibi

Duraklar arasında savrulur durur

Her yolcu cebinde bir yarım hikaye taşır

Koltuklar ıslak, kalpler üşümüş

Işıklar gecede sönen yanan bir kalp atışı sanki

Sabahında bir simitçi bağırır ekmeğe bulanmış sesi ile

Martılar denizi unutmuş döner binaların üstünde

Ve ben sisin içinde yürüyen tek cümleyim

Henüz noktası konmamış sonu gelmemiş

Rüzgar eski bir kemanın tellerini çekerken

Şehir uyur kediler gölgeleriyle konuşur

Raylar uzar gider bilinmez bir sabaha

Bende suskun bir nota olurum bu şehirde.