Şehrin Yazıtları

Peronda yanından geçen,

Dalgın bir suret vardı.

Ağırdan bakarken sana

Düşürdü yüzündeki gülümsemeyi

Tam yanıbaşında.

Görmedin,

Ve duramadı o

Yürüdü yalnızlığıyla

Şehir karanlık karnına

Yalnız yüreği alarak

Kayboldu umut,

Kör lambanın ışığında.

Metruk şehrin hayaletleri

Şiir yazmışlardı herbir yere;

Çıkan kaldırım taşı,

Banktaki yazı

Herşeyde atan bir yürek izi.

Öyle derin kazınmış ki

Yıllar yılı gözlerimize dokunur.

Bu bilinmez eski yazıtlarda

Ne gençlik hayalleri

Ne çocukluk gülüşleri saklıdır.

Yalnızlık, ayrılık boş bir kalp

Daha ne istersin, sevmelere ey gönül.

İnsanı her anda çağıran,

Duygu çığlıkları etrafta;

Biri uçurum kenarına çağırır,

Biri güneş kadar mutluluk bahşeder yarınlara.

Seç kırık, yorgun kalpli insan

Kara gecenin içinde yürürken

Adım adım dökülsün,

İçini daraltan düşünceler

Sabahı aydınlatan güneş gibi

Doğsun en güzel sevmeler.

(Şubat 2010)