Selâm Olsun Yedi Askı Şairlerine

1.

ey, imrülkays!

dünyadan sürgün edilmiş ruhuna sor bakalım

çölden daha büyük ne var cihanda

deve derisine yazılmış şiirlerden

daha muhteşem, daha muhkem

ne var, ne dolaşır, ne ayaklanır

ömrünün hep hırpalanmış atlasında

2.

ey, tarafe!

sevgi nedir, onu yazdın

çatlasan da susuzluktan

o yakıcı rüzgârdan

vazgeçmedin gene de

kumlarla kurumlandın, seviştin

tabiatın bahşettiği acıyla

3.

ey, haris!

yiğitlikse yiğitlik

gösterdin bunu

şiirin iffetini korudun

çölde serap oldun

devede kitap

hakikatler uğruna boğa gibi soludun

4.

ey, amr!

övünürken yücegönüllüydün sen

yerinirken de öyle

bahar bahçelerine benzerdin tıpkı

-zemherîsiz, ziyansız-

gönül lehçelerinde

kuru ekmeğini yerken ve giyinirken

5.

ey, ahtare!

sus biraz

çöz devenin ipini

semerine gül bırak

sonra sen git

deven gitsin

arkasından öksüz bir çocuk gibi bak

6.

ey, zeheyr!

çöl senin alfabendir

dinindir îmanındır

ve de ülkendir

arapça’da, türkçe’de

yani ki insanca’da

kum senin efendindir

7.

ey, lebid!

arabistan ne yanda

ne meyandadır ölüm

-sağındaki meleğe sor

solundaki meleğe de-

neyle harlanır hasret

aşkistan bağlarında

---

Not: Yedi Askı Şairleri'nin (İmrülkays, Tarafe, Haris, Amr, Ahtare, Zeheyr, Lebid.) şiirleri, İslâmiyetin doğuşundan tahminen 70 yıl evvel (Câhiliye döneminde) yazılmış şiirlerdir.

Bu şiirlerde, Arabistan yarımadasındaki göçebe hayatın ayrıntıları, aşk ve savaş izlekleri, çöl ortamından kaynaklı güç yaşama koşulları dile getirilir. Bu şiirlerin içeriklerinde: sevgi, yiğitlik, övünme ve yergi de vardır. O dönemde yazılmış şiirlerden sâdece yedisi, deve derilerinin üstüne yazılmış ve Mekke’deki Hacerü’l-Esved’in üzerine asılmıştır.

Ben buradaki şiirlerimi, onları, evrensel şiir zincirinin önemli ve yadsınamaz bir halkası olarak benimsediğimi göstermek için yazdım.

(*): BirNokta, Ekim 2012, Sayı 129