Şemsiyelerde Gazel Yağmurları

'senin dallarında bana yer yok' dedi gazel

düştü.

ayrılık koydu ağaç, güze dönen yüzünün adını

soğuk oldu mevsim, üşüdü...

yağmura bulayamam ben seni eylülüm

hem bulamam adını ayak uçlarımda biriken gitmelerden

'ıslanınca kaybolmaz hayaller' diyorsun

öyleyse suya düşünce ölmeleri neden?

/son/

güncelerimde k/ayıp bir kelime gibi şimdi

soramadığım her sorunun yanıtı olmandan korkuyorum

hani bazen gazeller kadar uzak ama yakın ayrılıklarımız

ve ağaçlar kadar yalnız, sonbaharda ellerimiz.

ama ben bu mevsimin hüzünlerine ağlayamıyorum

-çünkü sesin çınlıyor yine suskunluğunda, duyuyorum-

dökülmeyen acılar içinde kırık bir ayna var

bakamadığın ve bakamadığımız her yüzün içinde bir aşk

bir serçe kadar ürkek ruhlarımız, yüreklerimize dokunurken

ve okunurken güz masalları, ben senin yüzüne yürüyorum

söylediğin her kelime kadar içimi yakıyorken için

-ruhum acıyor yine konuştuğunda, susuyorum-

/bahar/

çocukluğumu bağışladığım gözlerini götürme, dur

dur! buralar salıncakları yasaklar bana sen yokken

bir umutsun sen ilkokul çağlarıma benzeyen, kuşkusuz

her mutlulukta senin adın kokuyor tüm baharlar bu yüzden.

dokun gazellerinle, geçmiş tüm masallarıma

dokun, sonunu kendim yazdım son(suz) baharlarda...

.

.

.

'mevsimler seni benden almasın' dedi ağaç, gazeline

duymadı sesini ağacın, yağmur olup düştü şemsiyelere

yeni bir mevsimin vuslatına kadar gazelin terketmeleri büyüdü

soğuk oldu mevsim, üşüdü...