Sen Bahaneydin İstanbul

Bir bahane lazımdı giderken,

ne gece lazımdı ne sebepsiz ölüm,

küllenmişti her şey

bir bahane lazımdı buna,

giderayak bir söz belki,

bahanesiydi iklim,

sıcaktı hava,sıcaktı caddeler,

son hatıranda sıcaktı belki,

daldan dala atlamadım hiç,

sağdan soldan çalmadım hiç,

sazımdan sözümden bahsetmedim hiç,

giderken sen ağlamadım hiç,

güllerim soldu yalnız,

günlerim soldu yalnız,

her şeyimdin sen ,her şeyi yakıp gittin

vazgeçilmezimdin sen,tutsak hikayelerde

bir bahane lazımdı giderken sana,

ne kalem lazımdı yazmaya,

ne gündüz bir vedaya,

pencere kenarında trenin son vagonu,

bir gece yarısı , giderayak son mektubun elimde,

ben seni uzaklarda bir yerde

ben seni çok uzaklarda bir yerde

günlerim saçlarına bedel,

umutlar,yüreğimde yangın şimdi,

bir bahane lazımdı sana ve giderken,

ne geceydi bahane ne mevsim,

küllenmişti zaten her şey sende haklısın

yandı gönlümün çırası,

çağırıyor uzaklar beni,

bin bir şehir yolculukları

ne kaderdi ne diğeri,

sadece bitmesi gerekti ateşin,

küllenmişti içim ve sen,

ben,son vagondan sana yazıyorum bunu,

buharlı ,eski bir İstanbul treni

bak martıların sesi ni yazıyorum sana,

elimde tiryakisinden son sigara

bak denizin sesini haykırıyorum sana,

gemilerde geçiyor yanımdan,

gidiyorum ve İstanbul,

boğazım düğümlendi şimdi,

söndü ışıklar,

döküyorum külünü boğaza İstanbul,

bir bahane lazımdı giderken,

sen sadece bir şehir değilsin ben de,

sen vazgeçilmezimdin İstanbul...

Ümüt Berhami Alpaslan