Sen Beni Doğuran İkinci Kadındın

Bir fısıltı yok, zemheri gece.

Acıyla dolu zamanın rahmi, yırtılırcasına...

Her dilde aynı ölüm; aynı birkaç hece...

Dile söz düşeli, böyle olmadı kimse daha önce,

bomboş umudun sokakları.

Ne bir ayak sesi, ne bir fısıltı.

Baharın da adı değişti heyhat !

Yoksa, ben mi unuttum baharın tadını ?

Cemre düştü toprağına ilk kez,

onun da dizleri kan revan, öğreniyorlar k/adını !

Topu topu gitti diyenler var,

hayat devam ediyormuş yar ! Duyuyor musun ?

Onlar bu denli sensiz ölmediler ki yaşarken daha önce;

kaybettiler birilerini ve alışıp devam ettiler yaşamaya, yerli yerince...

Ben seni kaybetmişim ve zamanmış ilacı, alışırmışım...

Bilmiyorlar ki benim nedir sancım...

Hiçbiri bilmiyor ki;

Sen beni doğuran ikinci kadındın...