Sen Benim Kaçışımsın

Sen benim tek kaçışımsın,

Dünya beni her sıkıştırdığında.

Ya da sönünce şehrin ışıkları,

Bir ıssızlık çökünce aleme,

Gönül haneme,

Dalıp gider, sana gelirim.

Kendime gelirim yeniden, bu terkedişlerde.

Sen benim varışlarımsın,

Var oluşlarım,

Canım,

Ve hep barıştırırsın,

Beni yeniden alemle.

Bu halimle nasıl dönerim desem de,

Sırtını sıvazlayıp gönlümün,

Öpersin tebessümle.

Sen benim sufi yanım,

Bazen de deli dalgalarımsın.

Sen ne kadar yok desende,

Her güzellik inan sende.

Dağlar kadar yüce,

Mağara kadar güvenlisin.

Her üşüdüğümde,

Sen yanarsın kor misali.

Kızgın günümde,

Alnımdan alırsın bu ateşi.

Tadım tuzum sensin,

Yaşam pınarım sen.

Anlayacağın tüm güzellikler sende,

Tabiatta Bildiğim,

Sen ne kadar yok desende.

Sen Benim çokşeyimsin,

Yokluklarıma rağmen,

Çıkıp gelirsin bazen,

Ben gelmesemde tatlı rüyalarıma,

Can katarsın, renk katarsın.

Sen benim acil çıkışımsın,

Kabusa dönünce hayatım,

Kendimden kaçmak istediğimde,

Bilirsin insan sıkılır, kendinden bile.

Tek şeritli yolunda hayatın,

Sen benim tek kaçışımsın.

Ne kadar küsse de, sana hayatın,

Sen beni yalnız bırakmazsın.

Tek lüksüm sensin,

Tek kaçışım hayatta,

Ve her suskunluğumda,

Sen çözersin dilimi.

Konuşmadan da anlarsın oysa,

Sana niye geldiğimi.

Sormadan birşey, kucağını açarsın,

Dedim ya güzeller güzeli,

Sen benim tek kaçışımsın.

28.03.04-İstanbul