Sen Dünyamdan Giderken

Sabahın ayazında, yollar bile tozmadan

İçime bir kor düştü, sen dünyamdan giderken

Sevdamıza tek satır, şiir bile yazmadan

Güneş yüzüme küstü, sen dünyamdan giderken.

Bir sigaran tüterdi, birde hüzündü aşın

Ulu bir dağ gibiydi, dumanlıydı hep başın

Yangın mı geliyordu, neydi bilmem telaşın?

Rüzgâr tersine esti, sen dünyamdan giderken.

Şimdi benden uzakta, ürkek, ürkek bakarsın

Esen seher yelinde, arada bir kokarsın

Yine ilk gün ki gibi, yüreğimi yakarsın

Keder yolumu kesti, sen dünyamdan giderken.

Ne duygular saklıydı, konuşmayan dilinde

Okuyordum arada, duyguların selinde

Uçup gelirdin belki, olsa idi elinde

Gönlüme efkar bastı, sen dünyamdan giderken...