Sen Gelmemeliydin

Sığ akşamlarda isyanım vardı yalnızlığa

Çiçekleride alıştırmak zor oldu yokluğuna

İstanbul ise bir başka yastaydı

Bitmiyordu adımlar, saatlerse insafsızdı

Ve uzaklardan bir ses unut diyordu bana

Bu imkansız bir şey bile olsa

Unutmadım, asla saatlere de yenilmedim

Gülmedim, umutsuz olduğum anlarda ağlamadım da

Hislendim, yakındım ama yüreğime taş bastım

Hatta bir gün dönecek diyerek fesleğenleri bile kandırdım

Senin gelmeyeceğini bile bile

Puslu akşamlarda buhrana alışmış

Buğulanan camlara adını yazmıştım

Yalnızlığı kendime bir servet bilip

Yar sinesi diye duvarlara başımı yaslamıştım

Ve yeniden yaşamayı senin gelmene bağlamıştım

Senin gelmeyeceğinin bile bile..

Ben yine eskisi gibi mahallenden ayrılmadım

Bazen kapınızın önünden geçtim, bazen de pencerene baktım

Aynen seni izliyor gibi sokaklarda peşinden dolaştım

Ama yokluğunun farkındaydım, sensizliğe kendimi alıştırmıştım

Hatta seni içimde öyle öldürmüştüm ki, mezarını bile kazmıştım

Zira biliyordum sen gelmeyecektin

Ama, ama sen geldin..

Demek yine yağmurun sesi beni hüzünlendirecek

Demek yine gecelerimi sensizliğe bestelenen şarkılar süsleyecek

Yine mi kendimi birden sokağa atacağım

Yine mi sana yazamadığım şiirlerin kağıtlarını aynı köşeye fırlatacağım

Yeniden seni görmek için sabahları erkenden yollarına çıkacak

Ve yine göremeyip üst üste sigara mı yakacağım

Yani aynen eski günlerdeki gibi yaşayacak

Ve bir gün gitmiş diyecekler bense yine mi yıkılacağım

Hayır, sen gelmemeliydin,

Bu küllenmiş aşkımı alevlememeli

Ve sen İstanbul'a dönmemeliydin.