Sen Gidiyorsun

Dalıyorum geceye

Siyahlar ardında sen vardın

Şehir uyur gibi gelirdi önceleri

Siyah geceden kısık ışıklar yayılırdı kentime.

Belki de vefa o penceredeydi,O gecede

Belki de o hüznün başkentinde..

Ben senin yalanlarınla uyurken

O gürlerdi belki uyanırım diye..

Sen yalan söylerdin,o ağlardı.

Ve ben en ağır romanımı okurdum kentime..

Ben uyurdum o ağlardı..

Ağladıkça gökyüzü kararırdı..

Ve şimdi romanın sonundayız..

İkimiz de ağlıyoruz..

Ben sana ağlıyorum sen giderken

O bana ağlıyor ben peşindeyken..

Sen gidiyorsun bense ölüyorum

Ben ölüyorum o hıçkırıklara boğuluyor..

Kentim ve ben baş başayız yine

Ben ve Diyarbakır..

Surlardan seni izliyoruz..

Sarılarak..