Sen Gittin/Hece Hece Ölmeyi Öğrendim
Sen gittin...
Körpe bir sokak çocuğu edasında
Sabahsız gecelerin kuytusuna saldım yüreğimi
Tek tek sildim ismine karalayıpta okuyamadığım şiirlerimi
Ve bir kibritle duman duman gökyüzüne savurdum sana benzeyen imgelerimi
Sen gittin...
Yeniden dirhem dirhem ektim mağrur bakışlarıma hüzünü
Sardım sarmaladım sandıklara kaldırdım gözlerimden gülüşümü
Kapattım ömrümün pencerelerini canlıya ve cansıza
Giydim zifiri karanlıkları sesiz sedasız öldüm sensiz her gün düşümü
Sen gittin...
Bir biri ardına idam sehpasına yatırdım vuslata dair umutlarımı
Ve tam ortasından ayrılığa böldüm mutluluğa uzanan hudutlarımı
İsimsiz bir mülteci kılığında
Uçsuz bucaksız yollara
Ücra şehirlere saldım duygularımı
Hatıraların koynunda sızmayı
Yalnızlığın sillesiyle uyanmayı
Yerli yersiz hayata kızmayı öğrendim
// Sen gittin
Sanmaki öylece yaşadım matemimle
Daha bir dost oldum kalemimle
Hece hece beyaz sayfalara ölmeyi öğrendim //