Sen Hiç Büyümez misin Çocuk

'yaşadıklarının içinde kendi parmak uçlarımı aradım

bir kelime katabilmiş olmanın umuduyla taradım

geçmişinin saçlarını'

şair olup şiirler yazarken içimdeki çocuk

saklambaçta unuttuğun sobelenmemiş yalnızlığını seyrettim

ürpertiler bıraktı hayat, zamanın ruhuna

hep çocuk kaldın sen, hiç büyümedin...

saklandığın yerde ben buldum seni

yalnızlığını sobeledim, kalabalıklaştırdım içini.

'nereden buldu yolun yolumu, sokağın sokağımı nasıl sevdi

ne zaman aynı yola aynı adımı attı ayaklarımız

nasıl düştü gözlerin gözlerime' diye düşündükçe

kadere anımsattım adını, kader bana adını anımsattı

yüreğinin içinden içime katılanlara baktıkça

bir fotoğraf karesi gibi büyüdü uğurlu masallarım

ama senle hiç büyümedim ben

hep çocuk kaldım...

anlattıklarında kendi başrollüğümü sevdim

inandım sesinin gerçekliğine

kelimelerine parmak uçlarımı katmıştın

içinde hiç bitmeyen heyecanın...

saklandığı yerde bulunmaktan korkan çocukluğuna

bana sarılmayı öğretmiştin

öyle çok sevdin

öyle çok sevdim.

enkazlarından kurtulmuş bir evin içindekilerdi ellerin

ve ellerini hiçbir zaman bırakmak istemedi avuç içlerim

gözlerindi hep zamandan an koparıp çocukluğumu sevindiren

ve zamansızdı artık tüm sobelenmelerin

'yakalanmaktan korkmadıkça bana koşacaktı adımların

bir çocuktun sen, hep öyle kalacaktın

anlattıklarına aşık bir çocuk olup ben

ömrünün masalına saklanacaktım'