Sen Küçülüyorsun Kalbimde

Sen yoktun

Ben küçülüyordum hasretinle

Sen büyüdükçe gözlerimde

Umutlar hayaller azalıyordu nedense

Sen çoğaldıkça

Ben kayıp oluyordum benliğimde

Belki öyleydi

Değildi belki de

Bağlanmanın verdiği avuntuydu

Hislerim sen değildin

Bende varolan aşkın adıydı

Duygularım çoğaldıkça

Mantığım çeyrek kaldı bende

Sen varla yok arası

Yokluğuna alışırken ruhum

Varlığın ağır geliyordu kalbime

Sana dair dileklerim azaldıkça

Sabır çoğalıyordu bende

Küçülüyorsun gözlerimde

Ve gözlerin

Karanlık gecelerime doğan güneş

Şimdi sadece

Uzaklarda yanıp sönen yıldız gibi

Git gide ışığı sönmekte

Aydınlığın varken dünyamda

Mum ışığındayım geçmişimle

Güftesi bozuk şarkı tadında

Yarım bırakılan aşk şiirleri gibi

Sözler bittikçe kelime haznemde

Suskunluklarım çoğalıyor

Aşk küçülüyor dilimde

Ve zaman büyüdükçe büyüyor yokluğunla

Gün içinde sana dair düşünceler

Saniyelere bölünüyor ,ufalanıyor her seferinde

Aşkını çıkarıyorum

Hüzüne çarpıyorum

Hayatıma kattıkların topluyorum

Her seferinde nefretim çoğalıyor

Sen küçülüyorsun kalbimde