Sen Mevsimi

Bu kez uykundan öptüm seni

Sabaha az varlarındaydı zaman

Rûyâ gibiydin, kısa ve uzun ömürlü...

Çocuk sevinçlerinle nefesin soluğuma karıştı

Bense kum saati misali geri sayımdaydım

Seni beynimin kenar mahallerinde bırakmak zorundaydım

Bu şehri içime işleyene, omzumu bağışlamam gerekti...

Uyandığında kısık sesler çınlayacak odada

Azad edilmiş renklerin meleği olacaksın

Yine o çok sevdiğim eflatunu seyredeceğim sende

Ellerine soğuk kalarak ve uzak diyarlardan...

Ve unutmadan...

Oysa gideceğimi bile bile

Gel dedin!

Mantığım örsümü zorluyor nicedir

Yalnızlığının sesini geri çeviremezdim dedim

Bir başına harabe tümceleri tükemezdi dedim

Sonra...

Günaha, sevabı ucundan bile göstermedik dedim...

On altıncı gününde sızladı yara berem bu kış

İlişti takatsiz ruhuma sen mevsimi ne yapayım

Gidemedim her ne kadar günaha sebepte olsan

Anladım ki, günahta bensiz işlenmiyor sende...

Hepsi bu!

Aklım bir başka yerde yinede,

Belki de yüreğimle sürgünde...

Sen burdasın!

O ise orada...

Ben,

Ben beşinci mevsimde...