Sen Vardın
Hırçın duvarların nabzına sakladım seni
Yorgunken, onlara merhameti öğret diye
Kirlenmiş köhne gözlere yasakladım seni
Her saniye düşen yağmurlar sana hediye!
Gül bahçelerimin şah damarında akan kan!
Nehirlere nasıl çağlanacağını öğret
Sen ki; şu gönül bağıma uzaklardan bakan
Bülbüllere nasıl ağlanacağını öğret
Görüp duyduğum her noktada beliren sessin!
Yürüdüğüm toprak artık sensizlikle doldu
Kıpkızıl akşamlarda soluduğum nefessin!
Yalnızlığa yenik düşen gönül kuşum soldu
Her ne kadar uzanamasam da yıldızlara
Görmek umuduyla kanatlandığım sen vardın
Kuşum seni anlatırdı yakuttan kızlara
Yokluğuna dayanır mı ki? Sen ona yardın
Bülbülünü çok üzdün, seni üzdüysem affet
Mısralar artık yazılmak istemez; sen yoksun
Seninle sensizliği yaşamak en büyük afet
Ansızın sineme saplanan, kanatan oksun
Sen yoksan, vaktim dolmuşsa elimden ne gelir?
Sensiz beni bekleyen sandal, bir mezar vardır
Dinle ki, yüce dağların, ecelin sesidir!
Sessizce göçeceğim sensiz bir bahar vardır!
İstanbul genelinde yapılan şiir yarışmasında 1.lik ödülünü layık görülen acizane şiirim...