Sen Yağmur Ormanı Olursan Annem

garipliğin ötesinde

dahası

Mayıstan beri her anım alagün

yine kurşuna dizilmiş gibiyim

endişem bu ateşli sayrılığın

demir pençeli perdemi delip geçmesi

gün yüzümün mavisine dokunulması

anamın yüzyıllık çehresinin eğilişini görmek

ya su menekşelerinin zamanın içinde solması

öldürür bu katran karası Temmuz günleri

ölüme kan kusan diriliğim

.

.

.

(Her kim katil ise)

toprak

yurt

yuva hikaye

mukaddes dediğin ne

ki Azrail sanırsın alçak benliğini

dalkavukça nefesle

nereye kadar söyle

çok mu zor omurgalı duruş

kutsal minberlerden yükselen duaya

ister inan

ister inanma

kitaptar da ölüm ecelsiz mi yazar

vicdan varoluşla oluşmaz mı

''ne olursan ol'' dememiş mi Mevlana

iğrenç zanlı

sesi iyi dinle

''çocuklar küçük kurşunla mı ölüyor anne ?''

üzgünüm evlat

plastik yürekliler

su mermileriyle bile öldürür

cesareti haince namlunun ucunda

sinsice tüner günaşırı tazelenen ömürlere

bir dalgınlığa dal hele

güneşi bile kurşun manyağı eder

ama sen

sen yağmur ormanı olursan annem

ne olur olduğun gibi ol...

çok engebeli hayat

kayalardan akan incir suyu

dalgalarla boğuşan gemi olmadın mı

hele hele alnındaki ışığın söndü mü

şeytanı gör mavimsitırak

kastım kana susamış hain

toprağın katmanında engerek

veba kalbinin köküne çökmüşcesine

it uyur

kuş uyur da

mertlik aranmaz kahpe soyunda

mayınlar patlar gölge oyunlarında

ama bilemezsin

''pişkin'' dedim

aktımı Kevser ırmağı sanırsın da

doksan dokuz yara deşer

evlerin demir perdeleri çekilse dahi

neye yarar

zaman öyle sancılı işler

ki o vakit ev içlerinde

varına

yoğuna

ah rüzgarları eser

eser de

akıbetin olur gaflet uykusu

süngünün sağı solu yok

çocuk olsan da bilmeli

her cellat yaratanı sevdiğini söyler

başkası için Allah seviliyorsa

insan ekmek ve su kadar kendine dönmeli

annemin dediği

sakın bozguna uğratma ince fikrini

zamanın affetmediğini bil

çünkü kurşun ağırlığıdır

insanın kendine ihaneti

Sakın ha annem

onun ruhunu kaybettiği kesin

çılgınlığın ötesinde

kan emiciliği

geriye doğru gittikçe

yarasadan beter

bastıramadığı hayvanlığı

geleceğinin ürpertisi

gözlerinden belli

hainlik korkusu

besbelli sıkıntılı şuuru

ve doğal olan her şeyi yitirip

özünü fazlasıyla kaybettiği

artık kaçınılmaz suçu

öyle bir suçluluk

tanrının armağanlarından mahrumiyeti kesin

omurgasız

bu yüzden çıkamıyor deliğinden

yoksa o da hissediyor

üzerinde insanlığın muazzam okları

tükenmez kan emiciliğinin ihtirası

ona göre saldırganlığının önüne

ilah bile geçemez

şiddetin cazibesini bir kere tattı mı

ruh çekilir

eminim

kendi başını yer her cani

garipliğin ötesi şu günler

küçük kurşunlardan korkma annem