Sen Yağmurdun, Ben Toprak

Beraber berekettik, sen yağmurdun, ben toprak

Gök gürlerdi aniden, sen yağardın üstüme.

Baharda gül olurdun, ben dalında bir yaprak

Hüzünler dağılırdı, sen doğarken üstüme.

Sevginin nağmeleri, düşerdi şen sesinden

Gönül bir hoş olurdu, gözlerime bakarken.

Ömre ömür alırdım, canıma nefesinden

Çağlayıp sel olurdun, sevda ile akarken.

Yücelerde çok estik, doruklara olduk kar

İlkbahara ermeden, çağlayan sel gibiydik.

Panzehirdi bedene, gönülde ki yanan har

Hasretin kokusunu, getiren yel gibiydik.

Asmıştık bulutlara sarmaşıktan salıncak

Uçarken gökyüzüne, yoldaşımızdı kuşlar.

Uyanırken anladık, derin uykudan ancak

Yürürken rüyalarda, yormuştu sarp yokuşlar.

*Ahmet Moran*